...Ongeschikt voor de liefde?...

De meeste Nederlanders beëindigen hun relatie omdat ‘ze op elkaar zijn uitgekeken’. Toch denkt relatiecoach Cocky dat je dat kunt voorkomen. Dat je wel degelijk een levenslang team kunt vormen met je partner.

De laatste cijfers van het CBS liegen er niet om: bijna 40 procent van de huwelijken strandt tegenwoordig… Bij dat soort berichten bekruipt mij altijd een melancholisch gevoel. Ik bedoel: je trouwt niet met het idee op een dag te gaan scheiden. In mijn praktijk zie ik hoeveel pijn en verdriet relatieproblemen veroorzaken.

Waarom scheiden we dan zo massaal? Nemen we alleen maar genoegen met een perfecte relatie? Of is de mensheid te egoïstisch aan het worden om zich nog onbaatzuchtig met iemand te kunnen verbinden?

‘Ik ben op je uitgekeken’

De meest gegeven reden voor een relatiebreuk is volgens het CBS ‘op elkaar zijn uitgekeken’. In de VIVA las ik bijvoorbeeld over een lezeres die niet net zoals haar moeder eindeloos lang in een wanhopig huwelijk door wilde ploeteren voor de kinderen. Een andere lezeres vertelde dat ze zich zo aan haar man ergerde, dat op een dag de maat vol was.

Het ‘op elkaar uitgekeken zijn’ leek een gegeven, iets wat er nou eenmaal was en waar ze niets aan konden veranderen. Een legitieme reden om je relatie dan maar te beëindigen.

Maar kun je wel echt op elkaar uitgekeken zijn? Dat je naar je partner kijkt en denkt: ‘Nou, nu weet ik het wel, ik ben uitgekeken.’ Of kijk je gewoon niet goed?

Kruidenrekje in de war
Eigenlijk denk ik niet dat mensen echt uitgekeken zijn. Ze hebben eerder gewoon geen zin meer om goed te kijken. Vaak merk ik bijvoorbeeld dat er tussen twee mensen een patroon van ergernissen is ontstaan. Zij ergert zich mateloos aan zijn gemakzucht. Ze voelt zich niet gezien als hij weer zonder enige aandacht haar keurig geordende kruidenrekje door de war gooit (echt gebeurd). Hij ergert zich ontzettend aan de band die zij met haar moeder heeft, want ze gaat minstens drie keer per week bij haar moeder langs en hij moet elke keer horen wat haar moeder vindt en wil (ook echt gebeurd). En oh ja: dit zijn maar een paar van de vele voorbeelden. Ze ergeren zich de hele dag aan elkaar. Uitspreken loopt bijna altijd uit op een ruzie, waardoor ze ook daar maar mee gestopt zijn.

In het begin van een relatie is met die irriaties nog wel mee te leven: je bent nog flexibel, je kunt ze nog wel inslikken en je hebt nog hoop dat het na verloop van tijd wel beter wordt. Maar zo’n patroon blijkt over het algemeen hardnekkig. Juist als je er niet over praat, kun je je steeds meer gaan ergeren. Je bent voortdurend aan het strijden en gunt elkaar je succesjes niet meer. Het is dan niet vreemd dat je relatie in een negatieve spiraal belandt. Dat je niet meer weet wat er in elkaars hart leeft; dat je elkaar niet echt meer ziet. En dan denk je dus dat je bent uitgekeken.

Oma’s gouden tip: maak ruzie
Mijn oma gaf mij ooit de gouden tip om de eerste drie maanden van mijn huwelijk flink veel ruzie te maken, ‘anders sta je de rest van je leven in je eentje af te wassen’. Ik ben blij dat ik naar haar geluisterd heb. Hoewel ook mijn echtgenoot en ik onze huishoudelijke sores nog wel hebben, voelt het wel als een team. We draaien onze toko samen. Maar het heeft wel wat onderhandelingen gekost.

Nu kun je volgens mij op drie manieren onderhandelen: de egoïstische manier, de opofferende manier en de gunnende manier.

(c) 2017 - Gerealiseerd door: Het Nieuwe Web